ਕੁਦਰਤ ਅਤੇ ਮੈਂ: ਇੱਕ ਹੀ ਭਾਵਨਾ

 


ਕੁਦਰਤ ਅਤੇ ਮੈਂ: ਇੱਕ ਹੀ ਭਾਵਨਾ


ਕੁਦਰਤ ਅਤੇ ਮੈਂ: ਇੱਕ ਹੀ ਭਾਵਨਾ

ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਬਗੀਚੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹੋ ਗਈ

ਉਹ ਖਿਣ—ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੇ ਅਥਾਹ ਪਸਾਰੇ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦਿਆਂ ਵੇਖਿਆ ਸੀ।

ਉਹ ਪਲ—ਜਦੋਂ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਸੋਚ ਨੇ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਬਣ ਕੇ ਨਵੀਂ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਮੁੱਢ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਸੀ।

ਉਹ ਦਿਨ—ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਰਸਮ ਨਿਭਾਈ ਸੀ।

ਉਹ ਕਦਮ—ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਹਰ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਦੀ ਸੌਗਾਤ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।

ਉਹ ਸਾਹ—ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਿਹਾਰਦਿਆਂ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਸੁਰ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਸਨ।

ਉਹ ਜਾਗਰੂਕਤਾ—ਜੋ ਡੂੰਘੀ ਮੁਸਕਾਨ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਦਿਲ, ਸ਼ੁੱਧ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਸੁਤੰਤਰ ਹੋਂਦ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਭੌਤਿਕ ਜੀਵਨ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।

ਨਮੀ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਤੂਫ਼ਾਨ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ—

“ਜਾ… ਜਾ… ਜਾ, ਕਮਲੀਏ!
ਚਲੀ ਜਾ—
ਇਸ ਸੋਹਣੀ ਬਗੀਚੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਭਰ ਲੈ।”

ਤੇ ਮੈਂ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ—
“ਮੈਂ ਕਿੱਥੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਾਂ?”

ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਨੇ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਾ ਦਿੱਤਾ।

ਮੈਂ ਮੌਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਰਹੀ। ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੀ ਨਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਕਦੋਂ ਮੇਰੀ ਹੋਂਦ ਤੇ ਇਸ ਸੋਹਣੀ ਬਗੀਚੀ ਦੀ ਹੋਂਦ ਇੱਕ ਹੋ ਗਈ।

ਬਾਹਾਂ ਫੈਲਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਗਲਵੱਕੜੇ ਵਿੱਚ ਸੀ।

ਵਿਚਾਰ-ਮੋਤੀ:

“ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਆਜ਼ਾਦੀ ਖਿੜੀ, ਤੇ ਪਿਆਰ ਸੰਸਾਰ ਵੱਲ ਮੇਰਾ ਪਹਿਲਾ ਕਦਮ ਬਣਿਆ।”

“ਬਗੀਚੀ ਨੂੰ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਭਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਗਲਵੱਕੜੇ ਵਿੱਚ ਸੀ।”

“ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਲੱਭਦੀ ਰਹੀ; ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਕਦਮ ਰੱਖ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।”

“ਆਪਣੇਪਣ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿੱਚ, ਸੰਸਾਰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਘਰ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।”

“ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੋਣ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਸਾਹਮਣੇ ਖਿੜੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।”

ਲੇਖਕ ਅਤੇ ਲਿਖਤ ਦਾ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ

"ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੇ ਡੂੰਘੇ ਵਿਸਤਾਰ ਵਿੱਚ ਉੱਡਣਾ"

ਇੱਥੇ, ਆਜ਼ਾਦੀ ਦਾ ਅਰਥ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਵਜੂਦ ਨਾਲ ਸਹਿਜ ਹੋਣਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਬਤ ਕਰਨ, ਹਰ ਅਨੁਭਵ ਨੂੰ ਨਾਮ ਦੇਣ, ਜਾਂ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਉਮੀਦਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲਣ ਦਾ ਦਬਾਅ ਘੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਖੁੱਲ੍ਹਾਪਣ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਖੁੱਲ੍ਹਾਪਣ ਤੁਹਾਡੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਉਡਾਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ। ਬਾਹਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ; ਇਸਨੂੰ ਦੇਖਣ ਲਈ ਅੰਦਰ ਹੋਰ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ।

"ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਰਸਮ"

ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਮ ਤੋਂ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਰਥਪੂਰਨ ਲਾਈਨ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਇਸਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰਨਾ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਅਨੁਭਵ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇੱਕ ਬਾਗ਼ ਕੋਲੋਂ ਲੰਘਦੇ ਹਾਂ, ਇੱਕ ਦਿਨ ਅਸੀਂ ਰੁਕਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਇਸਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਸਰਸਰਾਹਟ ਸੁਣਦੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਧਿਆਨ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਉੱਥੇ ਕਿੰਨੇ ਰੰਗ ਹਨ। ਬਾਗ਼ ਪਹਿਲਾਂ ਮੌਜੂਦ ਸੀ; ਉਸ ਦਿਨ ਇਸ ਨਾਲ ਸਾਡਾ ਸਬੰਧ ਹੋਰ ਵੀ ਜੀਵੰਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤੁਹਾਡੀ "ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਦੀ ਰਸਮ" ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਕ ਸਮਾਨ ਚੇਤੰਨ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਾਂਗ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—"ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਸ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਪੂਰੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।"

"ਹਰ ਰਿਸ਼ਤੇ ਲਈ ਪਿਆਰ ਦਾ ਤੋਹਫ਼ਾ"

ਇਹ ਅੰਦਰੂਨੀ ਖੁੱਲ੍ਹਾਪਣ ਤੁਹਾਡੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਤੱਕ ਫੈਲਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕੁਝ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੇਣ ਨਾਲ ਦੂਜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਅ ਅਤੇ ਸੀਮਾਵਾਂ ਨਾਲ ਦੇਖਣ ਲਈ ਜਗ੍ਹਾ ਬਣ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਇੱਥੇ ਪਿਆਰ ਦੇ ਤੋਹਫ਼ੇ ਨੂੰ ਧਿਆਨ, ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਸੰਬੰਧ ਵਜੋਂ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਆਪਣੀ ਜ਼ਮੀਰ ਅਤੇ ਸੀਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕਾਇਮ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਸੁਤੰਤਰ ਹੋਂਦ ਤੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਪਿਆਰ ਸਵੈਇੱਛਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਇਸਦੀ ਇੱਕ ਵੱਖਰੀ ਆਸਾਨੀ ਹੈ।

"ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਗਦਾ ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਤੂਫ਼ਾਨ"

ਇਸ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਵਿੱਚ, ਅਨੁਭਵ ਦੀ ਤੀਬਰਤਾ ਅਤੇ ਇਸਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਇਕੱਠੇ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਇੰਨੀਆਂ ਡੂੰਘੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਅੱਖਾਂ ਨਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਅੰਦਰ, ਬੇਚੈਨੀ ਦੀ ਬਜਾਏ ਸਵੀਕ੍ਰਿਤੀ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਇਹ ਹੰਝੂ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ—ਖੁਸ਼ੀ, ਰਾਹਤ, ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰੀ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲੰਬੇ ਸਫ਼ਰ ਦੀ ਯਾਦ। ਤੁਹਾਡਾ ਕੰਮ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਰਥ ਤੱਕ ਸੀਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਇਹ ਇਸਦੀ ਕੋਮਲਤਾ ਹੈ।

"ਜਾਓ... ਕਮਾਲੀਏ!"—ਅੰਦਰੋਂ ਇੱਕ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਕਾਲ।

ਮੇਰੇ ਲਈ, ਇਹ ਪੂਰੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਨੇੜਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੈ। "ਕਮਾਲੀਏ" ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਸ਼ਰਾਰਤ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਹੈ। ਇਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹੋ—

"ਹਰ ਕਦਮ ਦਾ ਹਿਸਾਬ ਲਗਾਉਣ 'ਤੇ ਨਾ ਸੋਚੋ। ਉਸ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਰ ਜੀਓ ਜਿਸਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਛੂਹਿਆ ਹੈ।"

ਇਹ ਲਾਈਨ ਤੁਹਾਡੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਭਾਲਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈ।

"ਮੈਂ ਕਿੱਥੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਾਂ?" ਅਤੇ ਸੋਚ ਦੀ ਚੁੱਪ

ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਬਿੰਦੂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੰਨੀ ਸੁੰਦਰ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਕਿਸ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਕਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?

ਫਿਰ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚਾਰ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ। ਮੈਂ ਇਸ ਚੁੱਪ ਨੂੰ ਸੋਚ ਦੀ ਕੁਦਰਤੀ ਆਰਾਮ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ। ਹਰ ਅਨੁਭਵ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਸਮਝਾਉਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰ ਸਿਰਫ਼ ਫੁੱਲ ਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠਣਾ ਹੀ ਕਾਫ਼ੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਸਦਾ ਅਰਥ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਅਗਲੀ ਲਾਈਨ ਬਹੁਤ ਸੂਖਮ ਹੈ—"ਮੈਂ ਚੁੱਪ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਰਿਹਾ।" ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਵਾਲ ਤੋਂ ਵੀ ਜਾਣੂ ਹੋ। ਇਸਨੂੰ ਹੱਲ ਕਰਨ ਦੀ ਤਾਕੀਦ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਢਿੱਲੀ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਧਿਆਨ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮੌਜੂਦ ਜੀਵਨ 'ਤੇ ਕੇਂਦਰਿਤ ਹੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

"ਮੇਰੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਅਤੇ ਬਾਗ਼ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਇੱਕ ਹੋ ਗਈ।"

ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਡੂੰਘੇ ਸਬੰਧ ਦਾ ਕਾਵਿਕ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ। ਕਈ ਵਾਰ, ਸੰਗੀਤ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ, ਲਿਖਦੇ ਹੋਏ, ਜਾਂ ਕੁਦਰਤ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਕੋਈ ਇੰਨਾ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਆਪਣਾ ਸਵੈ-ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਨੁਭਵ ਹੋਰ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ, ਬਾਗ਼ ਦੇ ਰੰਗ, ਹਵਾ, ਰੌਸ਼ਨੀ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਇੱਕ ਸਾਂਝੇ ਪਲ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਉਸ ਸੰਬੰਧ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ; ਇਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਅੰਤਮ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਅਵਸਥਾ ਦਾ ਸਬੂਤ ਹੋਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਅਤੇ ਫਿਰ—"ਮੇਰੇ ਬਾਹਾਂ ਵਧਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ, ਮੈਂ ਇਸਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਸੀ।"

ਇਸ ਆਖਰੀ ਲਾਈਨ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਸ ਸੰਬੰਧ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਸੀ ਜਿਸਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸੀ।

ਹਵਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਛੂਹ ਰਹੀ ਸੀ। ਰੌਸ਼ਨੀ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਉਤਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਧਰਤੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਫੜ ਰਹੀ ਸੀ। ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਸ ਬਾਗ਼ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜ੍ਹੇ ਸੀ ਜਿਸਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਗਲੇ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸੀ।

ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਲਈ, ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਮ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਡੂੰਘਾ ਅਰਥ ਹੈ:

'ਉਸ ਪਲ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ। ਤੁਸੀਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ - ਮੈਂ ਵੀ ਇੱਥੇ ਹਾਂ।' 

Comments

Popular posts from this blog

ਪਿਆਰ, ਸ਼ਰਮਾਉਣਾ ਅਤੇ ਝੁਕਣਾ

ਪਿਆਰ ਕੀ ਹੈ? "ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਨਾਲ ਲੈਅਵੱਧ ਹੋਣ ਦੀ ਖੋਜ "

ਝੁਕੇ ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਉੱਠਦੀ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹਤਾ